Wat loopt krom met van den Brom?

Geen topploeg zonder leiderschap

Anderlecht zit in de shit, en nog geen klein beetje, maar hoe kan een mens dat duidelijk maken aan een bestuur dat zichzelf immuun waant voor kritiek? Vooral de Vlaamse media durven in elk geval hun nek duidelijk niet ver uitsteken als het om paars-wit gaat. Terwijl Club Brugge, Racing Genk en Standard voor het minste honend door het slijk worden gehaald en ploegen als Lokeren en Waregem nog steeds als kleintjes worden versleten, lijken de Mauves beschermengelen te hebben rondlopen in elk medium dat officieel wordt erkend. Het penaltytrauma van de ‘parel van het Belgisch voetbal’ wordt al anderhalf jaar genegeerd, het stuntelige geklungel van verantwoordelijke van den Brom wordt steevast zalvend goedgepraat.

Nog voor John van den Brom iets in België had bewezen was vooral de Vlaamse pers zó lovend dat het zielig werd. Hij was de uitgesproken leider naast het veld en zou desnoods zijn leiderschap wel op de groep afstralen. Hij was de briljante people-manager’ die jongeren eindelijk nog eens een kans zou geven. Dat de ploeg na de totale uitverkoop uit armoede (!) met jeugd moest spelen is zelden aangehaald als argument. Dat de Hollandse hoogvlieger bovendien al meermaals heeft laten merken dat hij meermaals liever op ervaring terugvalt dan wel op jeugdig enthousiasme wordt nog harder doodgezwegen. In plaats van spelers sterker te maken en uit het jong talent te puren die rijkelijk aanwezig is wordt haast enkel met aangekochte jeugd gewerkt en worden ervaren mannen als Vargas (27), Vandenborre (26), Gillet (29), Kjlestan (28) en De Zeeuw (30) maar wat vaak als noodoplossing aangewend. En waar Kaminsky een seizoenshelft geleden nog de gedoodverfde opvolger van Proto leek te worden, werd in de winterstop de 27-jarige Kudimbana van Oostende weggeplukt. Ook die andere ‘grote’ transfer, Pollet (25) leek vooral te zijn gehaald om ‘superaankoop’ Mitrovic op een lager pitje te kunnen zetten.

Terwijl de eigen jeugd al een tweede jaar op rij staat te schitteren op de Viareggio Cup, is Tielemans het enige echte Anderlechtproduct dat dit seizoen zijn (halve) kans gekregen heeft. En terwijl haast elke prestatie van de youngster feilloos was, zit hij nu zelfs niet meer op de bank. John is zwaar de pedalen kwijt en met hem het ganse Anderlecht-bestuur. Want een echte topclub is te hoog gegrepen voor van den Brom, en dat was vorig jaar al duidelijk.

Een half jaar ging het relatief goed, tot dan waren de naweeën van Jacob’s erfenis nog zichtbaar. Het enige wat John moest doen was spelers fysiek en mentaal klaarstomen voor de match, maar zelfs daar slaagde hij niet in. Een penaltytrauma is vrij ongezien, zeker bij een ploeg die maar blijft winnen. Maar vanaf de aanstelling van van den Brom sloop de twijfel in de ploeg. Een onzekerheid die enkel groter werd, zowel bij spelers als bij coach. Als er een penalty getrapt moest worden, was John steevast de eerste die niet durfde kijken. Een lichaamstaal die echt wel zichtbaar is van achter de penaltystip.

De halvering van de punten bij de aanvang van de play-offs deed John bijna de das om. Hij slaagde er maar niet in om terug vertrouwen in de ploeg te krijgen en ging vergeefs externe vijanden gaan zoeken. Het is veelzeggend dat voor de kampioenenmatch de tegenstander nóg onzekerder moest worden gemaakt dan de eigen ploeg om hun laatste titel überhaupt te kunnen binnenhalen. Van dwaze beloftes en achterkamerpolitiek met Thorgan Hazard tot het reduceren van het aantal uitsupporters tot 600, niets leek het bestuur te veel om John aan zijn eerste ‘titel’ als trainer te willen helpen.

Kenners hadden dan ook verwonderd moeten zijn dat John nooit echt onder druk is komen te staan en dat het bestuur nog vlotjes verder wilde. Want van bij de start van huidig seizoen bleek Anderlecht op de negatieve lijn van vorig seizoen verder te borduren. Het penaltyspook heerst even hard en er werden heel wat matchen verloren. Veelzeggend in die zin was de eerste vraag van de trainer aan nieuwe aankoop Mitrovic, of die er wél in slaagde om penalty’s te scoren. Nog voor Mitro zijn eerste speelminuten opsoupeerde werd hij al overladen met de onzekerheden van de ‘people-manager’ in charge. Een onzekerheid die enkel verder werd versterkt door het wisselvallige vertrouwen dat van den Brom uitstraalde naar zijn eigen spelers toe. Zelfs ‘geroutineerde youngsters’ Praet en Bruno werden met schijnbare argeloosheid afwisselend afgestraft en beloond zonder duidelijke aanwijzing. Door het afschuiven van verantwoordelijkheid in de media of door hen simpelweg van het veld te halen. Wat John in dit Astridpark aan het kweken is, kan nog jaren blijven nazinderen. Hij is van potentiële leiderstype’s voor de toekomst onzekere schichten met een (voetbal)trauma aan het maken.

Dat John geen topcoach is, was eigenlijk al duidelijk van bij zijn eerste ‘grote’ match. De ‘uitgelatenheid‘ die van hem afdroop na de krappe overwinning tegen AEL Limasol verraadde toen al wat van den Brom zo zwak maakt. Het is een coach die enkel kan presteren als hij zich de underdog kan voelen. John moet sprookjes kunnen waarmaken om ergens voor te willen gaan. Niet door met de duurste ploeg van Nederland (Vitesse) beter te proberen doen dan de zevende plaats in het klassement. Niet door met uitdager nummer één de Belgische competitie te domineren. Alleen weet John dat blijkbaar echt niet van zichzelf en is het Anderlecht-bestuur te blind voor zelfkritiek om dat überhaupt te willen inzien. Want liever dan een trainer met een eigen mening, kiest het bestuur voor jaknikkers die enkel op snel succes zijn ingesteld. En liever dan het moeten aanhoren van kritische meningen van supporters om uit hun fouten blunders te kunnen leren, steken ze eigenwijs de kop in het zand en laten ze hùn analisten maar een uitleg verzinnen die wél nog in hun kraam past. Misschien laat het sprookje van een overgangsjaar zonder enige concrete doelen, ‘underdog’ van den Brom alsnog toe om ‘boven de verwachtingen’ te presteren door Anderlecht ‘onverhoopt’ met een Europaleague-ticket te kunnen opzadelen. Maar zonder flinke dosis steun van de ‘invisible hand’ die Anderlecht steevast meer geluk bezorgt dan andere ploegen, is de ploeg van van den Brom gedoemd om een afgang tegemoet te gaan. Al was het voor het Belgische voetbal waarschijnlijk ook niet slecht moesten minder zieke ploegen deze keer de Europese ticket kunnen verzilveren…

Volg Slijttijd.be en geef mee kritiek op alles wat verkeerd loopt in ons Belgisch voetbal. Zelfs aan zij die blijkbaar (nog) niet met die kritiek overweg kunnen…

You may also like...