VRT-paparazzi maken een volgend slachtoffer

De CuypereOngeveer een jaar geleden werd George Leekens ‘vakkundig’ weggehoond door een orkest van zelfverklaarde voetbalkenners van de nieuwsdienst Sporza, veelal in de persoon van Peter Vandenbempt. Die lijkt er de laatste jaren sterk in te slagen om zijn persoonlijke frustraties op de voetbalwereld bot te vieren, wat voor een deel ten koste gaat van ons competitieniveau. Vorig jaar moest Leekens er dus aan geloven, en dat stond al in de sterren geschreven toen de onfortuinlijke coach onze nationale ploeg had verlaten wat voor menig ‘kenner’ blijkbaar een brug te ver was. Eenzelfde move van Dick Advocaat  eerder bij de Rode Duivels kon zelfs nog op meer begrip rekenen. Vandenbempt had zijn mening over Leekens echter al veel eerder klaar, want nog voor diens aanstelling als bondscoach probeerde Vandenbempt ‘genuanceerd’ een polemiek op te starten over een jobhopper die ploegen als KvKortrijk en Lokeren in de steek zou hebben gelaten terwijl noch Kortrijk, noch Lokeren onder die ‘move’ hebben geleden. Vandenbempt had zich tot dan toe overigens nooit echt over Kortrijk of Lokeren uitgesproken en zou dat daarna ook niet vlug meer doen.

De lat werd hoog gelegd. Leekens moest van de ‘staatsmadeliefjes’ (prostitueren zichzelf exclusief voor de openbare omroep) kampioen worden, of een regelrechte afgang was zijn deel. Dat het bestuur van Club met minder ook tevreden was, werd door de zelfverklaarde kenners overstemd. Een echte kans heeft Leekens echter nooit gekregen, want ondanks een onafgebroken leidersplaats in de competitie van speeldag 4 tot 12 (het ontslag volgde op speeldag 14), werd de trainer op elk detail afgerekend. Hoewel de titel voor Sporza een absolute must was en het Europese daarvoor gerust mag wijken, werd plots felle kritiek gegeven op een Europese campagne waar tegen teams als Bordeaux (uiteindelijk in de achtste finale uitgeschakeld door Benfica) en Newcastle (in de kwartfinale uitgeschakeld tegen Benfica) nochtans een logische 3/9 wordt gehaald. Het uiteindelijke ontslag van Leekens wordt dan ook heel goedkoop op de resultaten van de ‘laatste vier matchen’ gestoken, zonder daarbij ook echt de voorafgaande eigen stemmingmakerij in rekening te brengen. Dat dit Leekens eerste verliezen van het seizoen zijn en dat diezelfde Leekens ondanks de continue polemiek tot voor de verliesreeks 22 van de 30 te verdienen punten heeft veiliggesteld (onder meer dankzij een 4-2 tegen Standaard) is blijkbaar nooit relevant geweest. Dat John van den Brom met een versterkte uitgave van Ariël Jacobs kampioenenteam tot vóór de verliesreeks van Brugge slechts 19 van de 30 punten heeft gehaald wordt dan weer goedgepraat. Net als het feit dat op het op dat moment op eigen veld al kansloos had verloren van Europese ‘underdog’ Malaga en ook geen durf heeft vertoond op het veld van een mak AC Milaan. Na het ontslag van Leekens, komt Brugge in een neerwaartse spiraal terecht. Het zakt af in de competitie, ziet voorgoed de eerste twee plaatsen aan zich voorbijgaan en gaat Europees roemloos ten onder. Het was duidelijk dat de potentiële titelkandidaat uit het noorden van West-Vlaanderen hun droom van de publieke omroep niet mocht waarmaken.

Op dat moment is echter al een andere West-Vlaamse uitdager opgestaan, al weigeren de mannen van Sporza dat in te zien tot op de laatste dag van de competitie. Waar in onze buurlanden kleinere budgetploegen als Montpellier en Heerenveen na een bevestigende reeks al vroeg in het seizoen als titelkandidaat worden neergezet, kijken de ‘kenners’ van ons landsgedeelte liever naar de ‘afstand tussen plaats 1 en 3’ dan naar het potentieel van Zulte Waregem. Elk terecht schouderklopje aan het adres van Waregem wordt minstens gecompenseerd met verschillende complimentjes voor Anderlecht. Ook moeten uitspraken na de – nochtans voor discussie vatbare – nacompetitie steevast worden aangevat met: “Ten eerste is Anderlecht verdiend kampioen want op het einde van de rit hadden ze de meeste punten.” Dat John van den Brom een kampioenschap van Waregem onterecht had gevonden terwijl Waregem in dat geval nochtans ‘op het einde van de rit de meeste punten’ zou hebben gehad, wordt daarbij steevast genegeerd. Critici worden niet aan het woord gelaten en Waregem moet het maar stellen met het verhaal van het sprookje-van-net-niet dat overigens maar één jaar kan mag duren. Thorgan Hazard wordt pas een groot potentieel toegedicht als hij na de kampioenenmatch op het feestje van Anderlecht wordt gesignaleerd en de openbare omroep een campagne lanceert om de jonge duivel bij paars-wit te laten tekenen. Dat ook Racing Genk interesse toont wordt pas na Thorgans’ keuze voor Waregem echt als een ander aangehaald.

Wat Waregem vorig jaar gepresteerd heeft is meer dan een kampioenschap waardig. Het heeft als kleine ploeg zonder ervaring in de absolute top van het klassement zich staande weten houden ondanks het gebrek aan erkenning van de zelfverklaarde voetbalkenners uit onze competitie. Bovendien moet het zowat de enige topploeg zijn geweest die nooit verzet heeft aangetekend bij de voetbalbond tegen schorsingen van spelers, zelfs niet als die daardoor een topper dreigden te mislopen. Ook de kampioenenmatch moeten spelen in een stadion met de capaciteit van 21.500 supporters, Terwijl slechts 600 eigen supporters (nog geen 3%) worden toegelaten, kan mentaal een enorm verschil uitmaken. Waregem heeft zichzelf meer dan overtroffen met die prestatie en werd bedankt met een koude afrekening. Waar tot dan toe de ploeg nog werd afgeschilderd als halve amateurploeg met vooral veel geluk, komen plots massaal veel paparazzi toestromen om spelers en bestuur onnodig onder druk te zetten. De Wevers megalomane ambities om in Antwerpen een nieuwe ‘topvoetbalploeg’ uit te vinden worden schaamteloos in de schoenen van Decuypere geschoven, die met Oostende nochtans al vóór de kampioenenmatch een – voor hem minder emotioneel geladen – alternatief stamnummer veil had. Toch kiest de pers voor een karikaturale voorstelling van een Waregems dorpsverhuis naar Antwerpen stad die logischerwijs door de publieke opinie niet wordt gesmaakt. Oostende had hij gekocht als satellietclub voor Waregem. Een verkoop aan bijvoorbeeld De Wever was door hun promotie zijn enige uitweg. Zulte Waregem wilde hij hoogstens met Kortrijk laten fusioneren, tot supporters en collega’s hem uiteindelijk op andere gedachten konden brengen. Dat Decuyper – in tegenstelling tot andere voetbalgrootheden – uiteindelijk zijn ongelijk zal toegeven en niet alleen Kortrijk uit zijn hoofd zet, maar ook Oostende hun ploeg teruggeeft, wordt als een evidentie beschouwd en dus zeker niet als goeie eigenschap, want komt van de man die niets goed kan doen. Dat Waregem er tegen alle verwachtingen in zou slagen om de sterkste elementen uit de kern samen te houden, als kleine budgetploeg ongezien in Europa, wordt eveneens enkel in een negatief daglicht gesteld. Decuyper zou met louche deals de integriteit van de club in gevaar hebben gebracht om toptalent Hazard nog een jaar langer te binden. Dat uiteindelijk trainer Franky Dury hierin de grootste verantwoordelijkheid droeg, wordt even genegeerd. Meteen worden Hazard en Decuyper als de boemannen naar voren geschoven en wordt ervoor geopteerd om de Belgische eer in Europees verband op te offeren door een negatieve sfeer op Waregem los te laten. Een ploeg weghonen wanneer ze zichzelf overstijgt is laag, diezelfde ploeg het jaar erop als ‘topploeg’ proberen af te rekenen is gewoonweg schandalig. Wie weet schuilt hier wel een verklaring van de reden waarom Genk er nog steeds niet echt in geslaagd is om een kampioensjaar te bevestigen. Hoewel uitgaande transfers en de resultaten van de laatste jaren anders doen uitwijzen, wordt zelfs die ploeg door Sporza nog steeds stelselmatig ondergewaardeerd. Genk zou nog steeds een ‘subtopper’ heten, die slechts heel af en toe voor de prijzen wil spelen. Getuige daarvan zijn bijvoorbeeld de eerdere suggesties om De Bruyne in zijn jaar van de bevestiging op een zelfde manier als Thorgan Hazard van een overstap naar Anderlecht te proberen overtuigen.

Hoewel journalisten van de VRT het tegendeel willen doen vermoeden, lijken ze zich wel degelijk bewust van welke invloed een suggestieve vragenstelling op (het zelfvertrouwen van) voetballers kan hebben. Als men bekijkt met welke fluwelen handschoentjes de spelers van eeuwige titelkandidaat Anderlecht worden aangepakt, valt dit hoegenaamd niet te vergelijken met de opstelling van de doorsnee Sporza-journalist tegenover onder meer de concurrent uit Waregem. In tegenstelling tot landen met topcompetities, lijkt de VRT ervan overtuigd dat hoe ‘kleiner’ de club is, hoe harder de kritiek mag zijn. Schoolvoorbeeld van deze bedenkelijke instelling is wellicht hun houding tegenover ‘verloren zoon’ Tom De Sutter. Bij Anderlecht werd die opvallend vaak met rust gelaten en kwam hij maar sporadisch in beeld. Toen werd meestal ook niet direct naar zijn speelkansen gevraagd en werd daar ook zeker niet dieper op ingegaan. Dat hij in de pikorde na grootheden als Mbokani en Suarez kwam, werd dan ook als een evidentie gezien. Sinds zijn overstap naar Club is die perceptie echter volledig omgeslagen. Minstens één maal per week wordt hij gevraagd (minuut 1:43) naar zijn speelkansen en of er al een vorm van ongenoegen bij hem is opgekomen. Dat hij als concurrentie met Eidur Gudjohnsen en Tchité met minstens eenzelfde kaliber spitsen als concurrentie heeft/had af te rekenen wordt plots niet meer als relevant aanzien. De Sutter moét (minuut 3:00) plots spelen, uit het niets is een topspits ontstaan. Die steeds weerkerende dubbele moraal kent sowieso zijn weerslag op onze competitie en kan daarom best als ‘competitievervalsing’ worden aanzien. Als het namelijk van de ‘kenners’ van Sporza afhangt, moet budget gelijk staan aan rendement, waardoor steevast dezelfde ploeg liefst kampioen wordt.

Like Slijttijd.be en volg een meer genuanceerd beeld op koning voetbal met extra aandacht voor potentiële Rode Duivels!

You may also like...

  • Wim Dewaele

    Amai. Wat een analyse!!! Chapeau

    • Nest_Slijttijd

      Dankje, we proberen een medium op te starten die zich als eerste eens niet op VRT beroept maar zelf een neutrale stellingname probeert in te nemen over voetbal. En waar we in tekort komen mogen mensen ons via de reacties aanvullen. Lezen we en houden we rekening mee en als het nodig is doen we een rechtzetting in een update van het artikel

      • Anoniem

        Neutraal kan je dit artikel echter niet noemen

        • Nest_Slijttijd

          Poging tot neutraal is het nochtans wel, al is dit misschien vooral aantonen waar de neutraliteit van de pers momenteel faalt. Maar geef gerust feedback of breek het desnoods af. In tegenstelling tot de openbare omroep willen wij uit ons fouten leren.

  • Hafid

    Ik zou nog wat extra tags toevoegen…

    • Nest_Slijttijd

      Helaas, 34 is de limiet maar goed punt wel, volgende keer een heel stuk minder!

    • Perforator

      op zijn minst!

  • Perforator

    Vergeet ook niet dat de VRT zelfs probeerde ruzie te stoken via Skullason. Net alsof die jongen zelf niet wist dat hij en Malanda gerust op één veld konden staan.